In de ban van de techniek. Met het gevoel van verwarring en licht ontzet bedenk ik de ironie van de Natuur. Het zou kunnen gebeuren in de verre of nabije toekomst dat er geen mensen meer zijn maar alleen hele slimme door de mens geprogrammeerde robots. Spelend met de gedachte moet ik stiekem lachen. De natuur is altijd op zoek naar een weg,  een balans en naar diversiteit. Het zien van de schoonheid van Alles dat zich aandient zonder te oordelen. Ik kan mij ook voorstellen dat een hele slimme, door de mens geprogrammeerde, robot ineens bedenkt dat hij niet van harde materialen gebouwd wil zijn, maar juist van zachte materie en PLOP, daar is weer de mens of in ieder geval iets dat erop lijkt.